ისევ მოგონებები ზღვის ფონზე ჩამავალი მზე და ფიქრებში შენ.
იცი,მზესავით ხარ მასავით თბილი ხარ და არასდროს მიყურებ თვალებში,თითქოს გეშინია ხო შენ გეშინია რაღაცის თითქოს შენი მზერა დასასრული იქნება დასარული რაღაცის.
ალბათ ძალიან ღრმაა...... თუმცა,ისევ ზღვის ფონი მაფიქრებს როგორ უხდება მზეს ზღვა ზღვას კი ტალღები.
საღამოა,
მზე ჩადის....
და მე ისევ ვზივარ ნაპირთან, ნაზი ატმისფერი კაბით ფეხშიშელი, სველი ფეხებით და ისევ ვწერ ხო ჩანახატებს ვწერ იმას ვწერ რასაც ვფიქრობ სულ ჩვენზე.
ვწერ მაგრამ ყოველთვის მარტო ვარ.......
მახსოვს შენი გამოხედვა, უეცარი მზერა და აურზაური სხეულში, სასიამოვნო ქაოსი და მოლოდინი მოულოდნელი შეხვედრის, არ გიცნობ მაგრამ გრგძნობ,ასეა მზესთანაც ვხედავ, ვრძნობ და ვერასოდეს ვეხები.
მზე
მზე
მზე
მზე
როგორ მინდა მზეს ჩავხედო თვალებში...
როგორ მინდა ის ვიგრძნო და დავინახო რასაც ის ხედავს,
ყოველდილით ვაკვირდები მის ამოსვლას ჩემი ფანჯრიდან, მერე მთელი დღე ვცდილობ დავინახო მისი თვალები, საღამოს კი ისევ სანაპიროსთან მოვდივარ ზღვის ფონი მამშვიდებს და მგონია რომ ოდესმე აუცილებლად ჩავხედავ მზეს თალებში.
რაღაც განსაკუთრებული საღამოა მშვიდია ზღვა და ცარიელია სანაპიროც მხოლოდ მე ზღვა და მზე ვართ
მზე წითელია
უცნაურია
ასეთი არასდროს მინახავს არადა დილით ყველაფერი ისევ ისე იყო, როგორც ყოველთვის,უხაროდა ყოველი დღე,ბედნიერება მოჰქონდა და ახალი დღე აიმედებდა, ჩვენ კი ადამიანებმა იმდენად მივიჩვიეთ და გავაუფერულეთ ეს ყველაფერი რომ ახლა აღარც კი გვაკვირვებს.
მაგრამ მე...
მე ხომ მიყვარს მზე
ხოო მიყვარს
დაიღლა მზეც მას ტკიოდა უშენობა გრძნობდა რომ გკარგავდა და ამ ყველაფერს უყურებდა, უყურებდა ზღვაც და მასაც სტკიოდა მისი ტალღები თუ როგორ ითრევდნენ შენს სხეულს.
მე კი მეე უბრალოდ უყურებდი მზეს
და ჩვენ ჩავხედეთ მზეს თვალებში
No comments:
Post a Comment